The Journal เป็นคอลเลกชันของบันทึก ข้อสังเกต และช่วงเวลาต่าง ๆ ที่รวบรวมมาตลอดทาง ที่นี่ ผมแบ่งปันผลงานที่กำลังดำเนินการอยู่ ประสบการณ์การเดินทาง ความคิดสะท้อนจากสตูดิโอ การพบปะกับศิลปินและผู้สะสมงานศิลปะ รวมถึงแนวคิดต่าง ๆ ที่ค่อย ๆ แทรกซึมเข้าไปในภาพวาดอย่างเงียบ ๆ ส่วนหนึ่งเป็นไดอารี่ ส่วนหนึ่งเป็นคลังข้อมูล มันให้เราได้เห็นภาพของผู้คน สถานที่ และประสบการณ์ต่าง ๆ ที่ยังคงหล่อหลอมทั้งผลงานและตัวศิลปินอย่างต่อเนื่อง
เป็นครั้งคราว การหยุดสร้างสรรค์และเริ่มสังเกตดูเป็นสิ่งสำคัญ วันนี้เป็นวันที่เหมาะสำหรับการชมงานศิลปะ ที่ Centro de Arte Hortensia Herrero ในเมืองวาเลนเซีย ฉันได้ใช้เวลาชมผลงานของ Anselm Kiefer, Miquel Barceló, Anish Kapoor, Sean Scully, Olafur Eliasson และศิลปินอื่นๆ บางผลงานนั้นสมควรได้รับการชมมากกว่าหนึ่งครั้ง
บางสถานที่เป็นที่ชื่นชมเพราะความงาม ส่วนอีกบางแห่งถูกจดจำเพราะบรรยากาศ วัดเชดี้ ในภาคใต้ของไทย เป็นสถานที่ที่ความศรัทธาแทบจะสัมผัสได้ ผู้ศรัทธาหลายพันคนนำแผ่นทองคำเปลวที่ละเอียดอ่อนมาปิดทับรูปปั้นไอไค สร้างเป็นอนุสรณ์สถานที่มีชีวิตซึ่งเปลี่ยนแปลงไปทุกวัน
เป็นเวลาหกเดือน ภูเก็ตไม่ได้เป็นเพียงจุดหมายปลายทางบนเกาะอีกต่อไป แต่กลายเป็นพิพิธภัณฑ์กลางแจ้ง โรงเรียนที่ถูกทิ้งร้าง อาคารสาธารณะที่ถูกลืมเลือน สวนสาธารณะ และถนนประวัติศาสตร์ ถูกเปลี่ยนให้กลายเป็นสถานที่ที่ผู้คนสามารถพบปะกับศิลปะร่วมสมัยได้ในรูปแบบที่ไม่คาดคิด งานไทยแลนด์เบียนนาเล่เชิญชวนผู้มาเยือนไม่เพียงแต่มาชมศิลปะ แต่ยังให้เดินเล่นผ่านมันไปด้วย
The Bootleg Show (MRKREME) การเยี่ยมชมนิทรรศการ The Bootleg Show ของ MRKREME (Varagun Chongthanapipat) ที่พิพิธภัณฑ์ศิลปะร่วมสมัยกรุงเทพฯ ได้กลายเป็นมากกว่าการเยี่ยมชมพิพิธภัณฑ์ธรรมดา ได้รับแรงบันดาลใจจากการสำรวจอย่างสนุกสนานของนิทรรศการเกี่ยวกับความเป็นต้นฉบับ การตีความใหม่ และอัตลักษณ์ทางสร้างสรรค์ ผมจึงทิ้งภาพวาดเล็กๆ ของตัวเองไว้ “I am Bugsy, but you can call me SUE.” นี่คือส่วนร่วมเล็กๆ ของผมต่อนิทรรศการที่เชิญชวนทั้งศิลปินและผู้ชมให้ตั้งคำถามว่า ความเป็นต้นฉบับนั้นเริ่มต้นขึ้นจริงๆ ที่ใด ผลงานของ MRKREME ทำให้เส้นแบ่งระหว่างการออกแบบ วัฒนธรรมถนน ภาพวาด และประติมากรรมเลือนลางอย่างสนุกสนาน พร้อมทั้งเตือนเราว่า ความสร้างสรรค์มักเติบโตผ่านการเปลี่ยนแปลงมากกว่าความสมบูรณ์แบบ
ภาคเหนือของไทยเป็นที่รู้จักกันดีด้วยวัดวาอารามที่งดงาม แต่มีสถานที่หนึ่งที่เดินตามเส้นทางที่แตกต่างไปอย่างสิ้นเชิง The Black House ที่สร้างขึ้นโดยศิลปินแห่งชาติไทย ทาวาน ดูชานี ไม่ใช่พระวิหารในความหมายแบบดั้งเดิม แต่เป็นการแสดงออกทางกายภาพของจินตนาการของศิลปิน ที่ซ่อนตัวอยู่หลังผนังไม้สีเข้ม ตำนาน ความเชื่อทางจิตวิญญาณ ความงาม และความตาย มารวมตัวกันในโลกที่ทั้งทำให้รู้สึกไม่สบายใจและดึงดูดใจอย่างลึกซึ้ง
เมื่อวันที่ 9 มกราคม 2025 ระหว่างการเยี่ยมชมศูนย์อนุรักษ์ช้างในซาบารากานูวา ใกล้เมืองคันดี ประเทศศรีลังกา ฉันได้พบโรงผลิตกระดาษทำมือขนาดเล็กที่ผลิตกระดาษจากมูลช้าง ด้วยความสนใจในกระบวนการเปลี่ยนของเสียให้กลายเป็นสิ่งที่มีเนื้อสัมผัสละเอียดอ่อนและสวยงาม ฉันจึงซื้อกระดาษมา 5 แผ่น และนำมันมาด้วยเมื่อเดินทางไปยังภูเก็ต ไม่กี่สัปดาห์ต่อมา ปลายเดือนมกราคม พื้นผิวที่ไม่ธรรมดาเหล่านี้ได้กลายเป็นภาพวาด ผลงานที่เกิดจากการเดินทาง ความอยากรู้ และความมหัศจรรย์อันเงียบสงบในการเปลี่ยนวัสดุที่ไม่คาดคิดให้กลายเป็นความฝัน
5 มกราคม 2025 – คันดี, ศรีลังกา วันนี้ผมได้กลับสู่สถานที่ที่ในความเห็นของผมเป็นหนึ่งในสถานที่ที่สร้างแรงบันดาลใจมากที่สุดในเอเชีย: Helga’s Folly ในเมืองคันดี (https://www.helgasfolly.com/) การเรียกมันว่าโรงแรมนั้นแทบจะไม่เพียงพอที่จะบรรยายความพิเศษของมันได้ มันคือโลกที่พัฒนาไม่หยุดนิ่ง ซึ่งศิลปะ สถาปัตยกรรม จินตนาการ และความแปลกประหลาดผสมผสานกันเป็นผลงานศิลปะที่มีชีวิต การเดินผ่านห้องต่าง ๆ ในที่นี้มักจุดประกายความคิดสร้างสรรค์ของฉันเสมอ ทุกมุมเล่าเรื่องราว ทุกสิ่งของดูเหมือนจะพบที่ของมันด้วยสัญชาตญาณมากกว่าการออกแบบ ฉันไม่สามารถมาเยือนที่นี่ได้โดยไม่รู้สึกอยากสร้างสรรค์อะไรสักอย่าง ได้รับแรงบันดาลใจจากบรรยากาศที่นั่น ฉันจึงตัดสินใจวาดภาพเป็นของขวัญให้เฮลกา ฉันโทรไปบอกเธอเกี่ยวกับเรื่องนี้ โดยหวังว่าจะได้มอบให้เธอด้วยตัวเอง แต่น่าเสียดายที่เธอกำลังพักฟื้นจากโรคไข้หวัดใหญ่ จึงไม่สามารถพบกันได้ในวันนั้น ฉันหวังว่าเราจะได้พบกันอีกครั้งในครั้งต่อไปที่ฉันมาเยือนเมืองคันดี ภาพวาดนั้นกลายเป็นมากกว่าของที่ระลึกธรรมดา มันกลายเป็นการแสดงความขอบคุณต่อเฮลกา สำหรับวิสัยทัศน์อันน่าทึ่งของเธอ และสำหรับการสร้างสถานที่ที่ยังคงเป็นแรงบันดาลใจให้กับศิลปินจากทั่วโลก ชื่อ: ❤️ สำหรับ Helga สถานที่: คันดี, สريلันกา วันที่: 5 มกราคม 2025 เทคนิค: ปาสเทลบนกระดาษ ขนาด: 25 × 35 cm คอลเลกชัน: ของขวัญสำหรับเฮลกา
ผมมาถึงกัมพูชาด้วยความคาดหวังว่าจะได้เห็นหนึ่งในสิ่งมหัศจรรย์ทางโบราณคดีที่ยิ่งใหญ่ที่สุดบนโลก แต่แทนที่จะเป็นเช่นนั้น ฉันกลับพบประเทศที่ความงามและความโศกเศร้ายังคงอยู่เคียงข้างกัน ท่ามกลางวัดวิหารอันงดงาม รูปปั้นที่ถูกกัดกร่อนโดยกาลเวลา และห้องแสดงงานศิลปะที่เต็มไปด้วยใบหน้าอันเงียบงัน ฉันรู้สึกถึงความหนักอึ้งที่ไม่คาดคิด จนไม่อาจชื่นชมหินเหล่านั้นได้โดยไม่รู้สึกถึงชีวิตที่สูญหายไปรอบตัวมัน นี่ไม่ใช่เรื่องราวเกี่ยวกับอังกอร์วัต บทความนี้เล่าถึงสิ่งที่กัมพูชาทิ้งไว้อย่างเงียบๆ ในใจของผู้ที่พร้อมจะรับฟัง
ภาพวาดบางชิ้นกลายเป็นที่รู้จักอย่างแพร่หลาย ส่วนอีกบางชิ้นกลับกลายเป็นส่วนหนึ่งของประวัติศาสตร์ “เกร์นิกา” (Guernica) ก็เป็นหนึ่งในชิ้นหลังนี้ การได้ชมผลงานชิ้นเอกของปิกัสโซด้วยตาตนเองที่พิพิธภัณฑ์แห่งชาติศูนย์ศิลปะเรย์นา โซเฟีย (Museo Nacional Centro de Arte Reina Sofía) เป็นหนึ่งในช่วงเวลาอันหายากที่ภาพสำเนาทั้งหมดจางหายไป และเหลือเพียงต้นฉบับเท่านั้นที่ถ่ายทอดเรื่องราวได้อย่างแท้จริง เรื่องราว ขนาด และพลังทางอารมณ์ของมัน จะไม่สามารถเข้าใจได้จนกว่าคุณจะได้ยืนอยู่ตรงหน้ามัน
มาพบกับ Agung Rai, พิพิธภัณฑ์ ARMA ในอูบุด, บาหลี
31 มกราคม 2024 – Lovina, Bali วันนี้ผมได้พบกับ Made Ariana (@madeariana53) ศิลปินจิตรกรผู้มีชื่อเสียงและเจ้าของ Gallery of Art of Life ที่เมืองโลวินา เกาะบาหลี เราได้ใช้เวลาแลกเปลี่ยนผลงานศิลปะ ความคิด และประสบการณ์ พร้อมทั้งสนทนาอย่างสร้างแรงบันดาลใจเกี่ยวกับศิลปะการวาดภาพและการปฏิบัติทางศิลปะ จากผลของการพบปะครั้งนี้ เราได้ตัดสินใจแลกเปลี่ยนผลงานศิลปะ และจัดแสดงผลงานภาพวาดที่ฉันคัดสรรไว้ในแกลเลอรีของเขาที่โลวินา การพบปะเช่นนี้ทำให้ผมนึกขึ้นได้ว่าศิลปะไม่เพียงแต่ถูกสร้างขึ้นในสตูดิโอเท่านั้น แต่ยังเกิดขึ้นผ่านผู้คนที่เราพบเจอและบทสนทนาที่เราแบ่งปันกันด้วย
การพบปะบางครั้งเริ่มต้นด้วยการสนทนาและดำเนินต่อไปผ่านการแลกเปลี่ยนผลงานศิลปะ การได้พบกับรูดิ เฮนดริอันโต (Rudi Hendrianto) นักประติมากรรมชาวอินโดนีเซีย ที่สตูดิโอของเขาในเมืองยอกยาการ์ตา ได้กลายเป็นหนึ่งในช่วงเวลาที่น่าจดจำ ซึ่งกระดาษและไม้ได้สร้างบทสนทนาอันเงียบสงบระหว่างศิลปินทั้งสอง
หลังจากเยี่ยมชมวัดโบโรบูดูร์ที่งดงามตระการตา ผมได้มีโอกาสพบปะกับจิตรกรชาวอินโดนีเซียชื่อ Cipto Purnomo ที่สตูดิโอของเขาใน Wanurejo ซึ่งอยู่ห่างจากหนึ่งในอนุสรณ์สถานทางวัฒนธรรมที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของโลกเพียงไม่กี่นาที เราใช้เวลาหลายชั่วโมงพูดคุยกันเกี่ยวกับศิลปะการวาดภาพ อินโดนีเซีย อัตลักษณ์ทางศิลปะ และความท้าทายในการรักษาความเป็นตัวจริงในฐานะศิลปิน นี่คือหนึ่งในบทสนทนาที่ทำให้คุณตระหนักว่า ศิลปะนั้นเกี่ยวข้องกับผู้คนไม่แพ้กับผลงานศิลปะเองเลย ภาพวาดของ Cipto มีรากลึกอยู่ในสภาพแวดล้อมรอบตัวเขา ซึ่งวัฒนธรรม จาวา ตำนาน และชีวิตสมัยใหม่มาบรรจบกันอย่างเป็นธรรมชาติ
การพบปะที่สร้างแรงบันดาลใจกับนักถ่ายภาพและศิลปินทัศนศิลป์ เฟลิซา ทัน ซึ่งการแลกเปลี่ยนหนังสือ ภาพวาด และความคิด ได้กลายเป็นความทรงจำที่ยั่งยืน ว่าการพบปะที่มีความหมายมักยังคงอยู่ต่อไปอีกนานหลังจากที่มันสิ้นสุดลง ศิลปะบางครั้งเริ่มต้นจากการสนทนา การค้นหาความหมายร่วมกันได้นำไปสู่การแลกเปลี่ยนผลงาน ความคิด และแรงบันดาลใจ ซึ่งยังคงดำเนินต่อไปจนถึงทุกวันนี้